हॅप्पी वारी !

आधी होता पाग्या | 
दैवयोगे त्याचा झाला वाघ्या |
त्याचा येळकोट राहीना | 
अन मुळ स्वभाव जाईना ||

खरंच आमचा येळकोट जाणार कधी ?
काळजी पडली ना बाप्पा !!!!!

तुकोबांनी अवघ्या जणांना उपदेश केला होता -
काया ही पंढरी , आत्मा हा विठ्ठल !

सात पाच तीन दशकांचा मेळा घेऊन चित्तवृत्तीचे प्रस्थान आत्मराजाकडे कधी हो होणार ???

आमची दिंडी अशी निघाली कि
जीभ आडवी येते ...

रसना जिंकली त्याने सर्व जग हो जिंकले .. 
पण आमचा येळकोट राहीना ...
मुळ स्वभाव जाईना !

खरंच या जिभेने घात केला आमचा !

हृदय देशी " सावळा सकंकणु बाहो पसरुनी वाट पहातो ! "
पण आमचा जीव क्षेमालागी उतावीळ नाही !!!!!
कारण एकच - चोचल्यांना चटावलेली जीभ !

साधू संतांनी या जिभेला किती समजाऊन सांगितलंय !

जिव्हे सदैवं भज सुंदराणि !
नामानि कृष्णस्य मनोहराणि ...
समस्त भक्तार्ती विनाशाणानी !
गोविंद दामोदर माधवेति !!!

सप्तधातूंनी आणि पंचाकोशांनी बनलेला हा त्रिगुणाचा वारकरी दशेंद्रीयांना घेऊन आत्मराजाच्या दर्शनाला निघाला ....
सात पाच तीन दशकांचा मेळा !
विठोबा तेथ वाट पाहे ...
हे जिव्हे , हे रसने ... हे मातृकेच्या माये .. तू पण हो या दिंडीत सामील !

खरंतर जीभ पण काही सामान्य नाही .
आमचे तुकोबा म्हणतात -
जिव्हा जाणे फिके मधुर क्षार | 
येर मास परि हातासि नकळे ||

जीभ आणि हात एकाच मांसाचे बनलेले आहेत ...
पण भल्या मोठ्या हाताला रसाची ओळख नाही ! 
पण बत्तीस दातांनी वेढलेल्या जिभेला मात्र मधूर , खारट आणि फिके कळते !

मन बुद्धीसह अहंकाराचे स्फुरण | श्वासांचा उगम जेथोनि रे ||
जाईन मी प्रेमे , तिथे माय माझी | भक्तजन वत्सल विठू माई ||
चित्तवृत्ती होवू दे , सरळ निर्मळ | परपीडा गरळ , टाकी वेगी ||
जिव्हेचे रमण रामरंगी होवो | स्मरण जनार्दनाचे सर्वकाळ || 

चला निघतो आता !

पुंडलिक वरदे हरी विठ्ठल | श्री ज्ञानदेव तुकाराम || 
पंढरीनाथ महाराज कि जय !!!!

हॅप्पी वारी!!!

डब्बा

प्रचंड खर्च होवूनही अमूक येका निर्मात्याचा चित्रपट डब्ब्यात गेला असा शब्दप्रयोग करणे समयोचित नव्हते..
त्यास यथायोग्य कारण असे की डब्बा ही कोणीही जिव्हा उचलून तालुकेस स्पर्श करावा अशी भौतिक वस्तू अजिबाऽऽऽऽऽत नाही असे आमचे ठाम मत आहे!!!!!!!!!!

डब्बा हा स्थूलरुपाने एक धातूजन्य आकार जरी असला तरी त्याच्याबरोबर अनेक जीवांचे भावबंध जोडलेले असतात!!!

डब्बा ऐनवेळी न सापडल्यामुळे अनेक अनर्थ प्रातःसमयी ग्रामीण जीवनात घडतात असे ऐकून आहे..असोऽऽऽ!
येक मात्र सोळा आणे सत्य की डब्बा ही काही सामान्य वस्तू नव्हे.

महाजालावरील समस्त प्रज्ञावंतांच्या निदर्शनास मी नम्रपणे आणू इच्छितो, की आंग्लदेशीचे युवराज भारतभेटीवर आले असताना त्यांनी "डब्बेवाल्यास" व्यवस्थापनविश्वाचे वैश्विक आश्चर्य असे संबोधले होते!
त्यास कारण तो डब्बा सामान्य डब्बा नव्हता..
तो आहे"खाण्याचा" डब्बा.

लहानपणी शाळेच्या दप्तरातील एक महत्वाचा घटक म्हणजे खाउचा डब्बा!
कुणाच्या डब्ब्यात काय आहे हे निरागसपणे पहात शाळांमधून बाळगोपाळांच्या झडणा-या पंगती हा कालत्रयातीत असणारा चिरंतन प्रकार आहे. कधीकाळी या डब्ब्यांनी भाजीपोळी असायची तिथं आता जास्त ब्रेडचे प्रकार किंवा सॅंडविचेस दिसतात पण शेअर करुन खाण्याची वॄत्ती हे बालपणाचे खरे वैभव आहे.हे कदाचित कधीच नाहिसे होणार नाही.

डब्बा हा एकट्याने खाण्याचा प्रकार मुळीच नसतो असे सखोल चिंतनानंतर मला उमजले.
जातिवंत आणि अभिजात सुवर्णकारांच्या डबीशी डबा तुलना करून पहाण्यासारखा आहे.
दोन्हींमध्ये कलावंतांची कलाकुसर पहावयास मिळते.

थोडेफार गांभीर्याने मी डब्ब्यावर चिंतन केले.
ते यासाठी की आमचे खटले {सहधर्मचारिणीस मराठवाड्यात केला जाणारा शब्दप्रयोग} आमच्या लघूसंगणकास { आंग्लभाषेत लॅप्टॉप} डब्बा असे म्हणत असल्यामुळे मी हे चिंतन करण्यास प्रवॄत्त झालो.

डब्बा हा खरोखर इतका निषेधास आणि उपरोधास पात्र आहे का असा गहन प्रश्न मला पडला आणि मी "डबडबलेल्या" नयनांनी डब्बा हा विषय चिंतनासाठी घेतला.

विनोदी नट मेहमूदने कुठल्यातरी चित्रपटात

"खाली डब्बा खाली बोतल, लेले मेरे यार, खाली से मत नफरत करनाखाली सब संसार! "

असे चिंतनास पुरवलेले खाद्य स्मॄतीच्या डब्ब्यात कोप-यात होते ते अचानक या निमित्तने वर आले.

जीवशास्त्र शिकवत असताना मला अपरिहार्यपणे मेंदू आणि ह्रदय हे दोन अवयव शिकवावे लागतात.
मेंदू "ब्रेन बॉक्स" नावाच्या डब्ब्यात असतो तर ह्रदयात शाळेतील खाऊच्या डब्ब्याप्रमाणे चार कप्पे असतात असे जाणवले.
खरेच डब्बा ही सामान्य गोष्टच नव्हे!

बालपणीचा काळ सुखाचा असे म्हणतात.
त्या वयात डब्बा म्हणजे बचतीचे बाळकडू होते.
त्यात पैसे साठवून मोठ्ठं व्हावं असं वाटायचं.
पण मोठेपण हे त्या पोकळ डब्ब्याप्रमाणं असतं, आत पैसा खुळखुळला की विवेकाचा डब्बा रिकामा होतो असं कळतंय पण वळत नाही! असोऽऽऽऽऽ...फक्त एक डब्बा माणसाला कूठल्या कुठे घेऊन जातो. चिंतनाचा हा प्रवाह कूठे कुठेऽऽऽ?? असो...

बाकी चित्रपट व्यवसायास " डब्बा कार्यालय" आंग्लभाषेत "बॉक्स ऑफिस" असे म्हणतात.
सार हे की डब्ब्यास सामान्य समजू नये!!!!!!!!!!!!

माझ्यासारख्या उदयोन्मुख साहित्यिकाच्या अभिजात रचनांना कित्येक संपादकांनी अक्षरशः डब्ब्यात टाकले.
"डब-डबलेल्या" नयनांनी मी कुटूम्बास काल म्हणालो की "पहा आमच्या लघूसंगणकास आपण डब्बा म्हणून हिणविता हे खरे पण या डब्ब्यामुळे हे साहित्य मी रसिकांपर्यंत पोहोचवत आहे!"

काहीही असो "गृहलक्ष्मीच्या हातचे(पदार्थ) खाताना, मला साहित्य स्फुरण होवू लागते.
कार्यालयात बसून दूपारचा डब्बा खात खात, कित्तीऽऽऽऽऽऽऽ कित्तीऽऽऽऽऽऽऽऽऽ लिहू असं होवून जातं!

भातातील स्पॅम्स विसरून जावे, पुन्हा चवीने खावे, जीवन-खाणे खातच जावे, असे एक विचारप्रवर्तक काव्य सध्या सूचत असल्यामुळे मी माझ्या कार्यालयात रोजचा डब्बा संपवून त्या काव्यनिर्मीतीचा आनंद घेणे ठरविले आहे.. हॅप्पी डब्बा.. ...
C ya..

कुणी पुरस्कार देता का पुरस्कार ???

क्या इतना बुरा हुं मै मेरी मां ...
मेरी मां...
मेरी मां... ???

कातर आवाजात आणि जड अंतःकरणाने मी आईस प्रश्न केला !

जीवनावर शतदा प्रेम करणं म्हणजे काय गुन्हा आहे काय ?
माझ्यासारखा आनंदयात्री या हौसिंग सोसायटी च्या पदाधिका-यांना अजून दिसू नये ?
मी गावाला काय गेलो आणि इकडे या लोकांनी पुरस्कार वाटून पैसे संपवले???

तसे माझे आकाशस्थ ग्रहगोलांपासून ते गवताच्या पात्यावर प्रेम.
एकदा असे झाले ...

फुले कळ्यांना पाहून कशी लाजतात आणि त्यांच्यावर त्यांचे हळवे प्रेम कसे आहे यावर स्वतःच्या वहीत भावगर्भ असे लिहित असताना आमचे गणिताचे फुले मास्तर आले आणि आमच्यावर शारीरिक अंगाने शिस्तीची कडक कारवाई केली. अश्याच काही घोर नतदृष्ट अरसिक हितशत्रुंमुळे दुर्दैवाने महाराष्ट्र एका थोरथोर साहित्यिकाला मुकला हे मात्र आवर्जून नमूद करावे लागेल. (तो थोर साहित्यिक म्हणजे मी आहे हे ओघाने आलेच परंतु हे माझ्या विनयशील स्वभावास अनुसरून मी हे कंसात लिहिले आहे.)

सहजीवनास तब्बल एक तप उलटले असतानादेखील कुटुंबाने कधीच एखादा नयन-कटाक्ष पुरस्कार अथवा एखादा " इश्य " पुरस्कार तरी द्यावा परंतु छेछेछे .. आमचे अर्धांग सुद्धा अरसिक आणि करारी बाण्याचे.
आम्ही आमच्या जीवाचे डोळे करून वाट पहातो पण हातात येतात किराणामालाच्या पिशव्या !!!

साखर , तुरडाळ , दुध इत्यादी वस्तूंचे भाव ऐकून आमच्या तरल कर्पुरीत काव्यभावनेचे त्वरित संप्लवन होवून जाते पण असो..

लहान असताना मी एकदा आईला मी विचारलं होतं, आई गं तू राब राबतेस, कष्ट सोसतेस , रोज एवढं छान छान खाऊ घालतेस ...
तुला कधी पुरस्कार हवा वाटतो का गं ?

आई सोज्वळ हसली ! अगदी सात्विक सात्विक म्हणतात तशीच हसली !!!
आणि म्हणाली देवबाप्पानं दिलाय की पुरस्कार...
माझ्या घराच्या वृंदावनाला अक्षय सौभाग्याचं लेणं आहे. बाजूला अंगणात तुम्हा चिमण्यान्चा चिवचिवाट आहे.
अजून काय हवं ?

माझी आई खरोखर आनंदयात्री आहे.
खोटी खोटी नाही !!!

मी बिचारा आणि माझे अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य..

प्रसंगी क्रांतीकारी विचारांनी पेटलेला, महाराष्ट्राचा तमाम युवा कार्यकर्ता वर्ग रचनात्मक असे काही करू लागेल..
अथवा येखादे समयी पाकिस्तानात अथवा स्वात खो-यात झरदारीदादा अर्धोन्मिलीत नेत्रांनी शांतीच्या शोधात जातील..
अथवा मुशर्रफकाका झेन कथांवर व्याख्याने देतील....
प्रसंगी साखरेचे आणि तुरीचे भाव प्रचंड घसरतील....
शक्य आहे की देशाचा कानाकोपरा वीजेने उजळून निघेल...
कदाचित तब्बल दोन महिने मुंबईवर ढग प्रचंड पाऊस पाडत रहातील...
परंतु आमचे कुटुंंब सुधारेल तर शप्पथ!

तर प्रसंग असा बाका की आमच्या नेहमीच्या स्वभावास अनुसरून आम्ही स्वगत व्यक्त करत होतो.

आम्ही प्रचंड निर्भीड आहोत हे जरी त्रिवार सत्य असले तरीही कुटुंबकबीलेवाले आहोत.
आमची जीभ सुद्धा फक्त खाण्यासाठी नाही तर "ब्र" म्हणण्यासाठी कधीकधी पुढे येत असते.
तथापि कोणाला तरी प्रत्यक्ष बोलावे अथवा त्याचे प्रबोधन किंवा उद्बोधन करावे असा बाणेदार विचार डोक्यात येतो न येतो तोपर्यंत आमच्या औकातीचे आम्हास तीव्र स्मरण होते आणि कसेबसे हसून आम्ही चिंतनात मग्न होवून जातो.

प्रचंड महागाईच्या काळातसुद्धा नमनलाच घडाभर तेल ओतण्याचे कारण एक की आम्हाला अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य असूनसुद्धा आम्ही स्वगतावर भागवत असतो.

लोक नीट सांगितलेले ऐकत नाहीत म्हणून मुल्ला नसरूद्दीन गाढवाशी बोलायचा.

आम्ही मात्र स्वतःशीच बोलत असतो.
येकूण येक तेच ते. गाढवाचा एक विशेष गुण असा की ते विनातक्रार जगतं.
आम्हाला पण कोणाविषयीच कसलीच तक्रार नाही.
फक्त स्वतःशी बोलत असलो की कुटुंब भडकते.

येखाद्या दुष्ट ग्रहाची दशमस्थानी तेवढी वक्री नजर नसेल,जेवढी आमच्या कुटुंबाची आमच्या खाण्यावर आणि बोलण्यावर म्हणजेच जीभेवर असते.

या तमाम लेखनप्रपंचाचा गोषवारा असा की आम्हाला स्वतःसोबत बोलण्यापुरतेसुद्धा अभिव्यक्तिस्वातंत्र्य उरले नाही.
खरंच "मी" कोणीही नाही..
फक्त एक गॄहीतक..

एका मित्राने ऐकवलेली गोष्ट आठवली.
एकदा मुल्ला नसरुद्दीन त्याच्या गाढवाबरोबर राजवाड्यात गेला आणि सरळ सिंहासनावर बसला.
राजसिंहासनावर बसलेला मुल्ला पाहून पहारेकरी चमकला.
तो मनाशीच म्हणाला कदाचित्‌ हा खूप मोठा किंवा राजाच्या मर्जीतला असला पाहिजे.

त्याने मुल्लास नम्रतेने सवाल केला ..
आपण कोणीतरी मोठी हस्ती दिसता.
त्यावर मुल्लाने मान हलवली.- होय़.. आहे.. मी मोठाच आहे.

पहारेकरी- म्हणजे कोण सेनापती का?
मुल्ला- नाही त्याहून मोठा आहे मी.
पहारेकरी- मग तुम्ही प्रधान असणार..
मुल्ला- नाही.. त्याहून मोठा!
पहारेकरी- मग तुम्ही राजे आहात? वेष बदलून आलेले???
मुल्ला- नाही. मी त्याहून मोठा आहे.

पहारेकरी यावर हसत हसत म्हणाला- राजापेक्षा मोठा कोणीही नाही.

त्यावर मुल्ला लगेच उसळून म्हणाला...
होयऽऽ बरोब्बरऽऽ तेच ते.. मी "कोणीही नाही" आहे.

जोपर्यंत "मी कोणीतरी आहे असे वाटत असते तोपर्यंत खरे मोठेपण नाही जेव्हा मी कोणीही नाही असे वाटते तेव्हा मात्र राजाहून मोठेपण सहजच येते."

चलाऽऽ तर मग आपण कोणीही नाही असे रहावे...

माउलींची ओवी आठवली-

येथ जाणीव करी तोचि नेणे ।
आथिलेपण मिरवी तेचि उणे।
आम्ही झालो ऐसे म्हणे ।
तो काहीचि नव्हे ॥

असो...
हॅप्पी गाढव. हॅप्पी नसरुद्दीन.. !!!

मातॄके वो माये

कठीण आहे मास्तर.
मोठेपणाचा सोस आवरणं म्हणजे महाकर्मकठीण.
लहान होता येणं महा कठीण.
आयुष्य अवघं पाण्यावर रेघा ओढत जातं निघून.
अवघ्या अडचणींचं कारण जीभ अन्‌ तिचे चोचले.
हे चोचलेच संपत नाहीत.

गोडानंतर तिखट अन्‌ पुन्हा मग गोड...
चोचल्यांच्या नित्य नूतन मागणीनं वेडावलेला मी सुसाट मनाच्या गाभा-यात शिरलो.

माउलीला म्हणालो. तू संसारश्रांतांची साउली... तूच सांग या चोचल्यांचे काय करू? मी अडाणी प्रापंचिक. तुझ्यासारखा काही योगी नाही आणि पावन मनाचा तर त्याहूनही नाही.
कैवल्यमौक्तिकांचा चारा वेचणा-या परमहंसांची तू जननी.
माझ्यासारख्या कावळ्यांच्या तोंडीसुद्धा दहीभाताची उंडी लावणं तुलाच जमतं. उगाच तुला माउली म्हणत नाही सारे.

माउलींची मुर्ती नेहमीप्रमाणे प्रसन्न आणि आश्वस्त. काहीच बोलली नाही. नुसतीच हसली आणि एका अभंगाची गुणगुण कानावर पडली.

रसने वोरसु मातॄके वो माये । रमणिये माये रमणिये ॥
रसने वोरसु मातॄके वो माये । रामनामामॄत पी जिव्हे ॥
निवॄत्तीदासा प्रिय । जिव्हा मातृके माय रमणिय ॥

प्रौढत्वी निज शैशवास जपणे

" एवढे ताडमाड वाढलात. पण तुमचं लहानपण काही गेलं नाही. "

प्रातःसमयो तो पातला आणि आमच्या सुब्बालक्ष्मीचा खणखणीत सुप्रभात कानावर कडाडला.

घर आवरता आवरता माझ्या नाकी नऊ येतात पण तुम्हीऽऽ ??? तुम्ही सुधाराल तर शप्पथ... :X

मी म्हणालो.. "हे बऽऽघऽऽ, शपथ हा शब्द मराठी भाषेतला संवेदनशील असा शब्द आहे. हे शपथ सारखे शब्द जरा हळू बोल. आपण सामान्य माणसं. पोरंबाळं आहेत आपल्याला...केशवसुतांच्या तुतारीची परंपरा सांगणारे बोरुकुशलदेखील हा शब्द ऐकून हल्ली टरकतात... आपण आपला सुखेनैव प्रपंच करावा आणि राज्य परिवहन मंडळाच्या एस. टी. प्रमाणे सहनशील असावं."

आंदोलनाचा पवित्राच नेहमी घेणारे आमचे अर्धांग हे ऐकेल तर शप्पथऽऽ ! (जीभ चावतोय.. क्षमस्व)

केशवसुतांच्या तुतारीचा प्राण जरी आजकाल क्षीण होत असला तरी प्रौढत्वी निज शैशवास जपणे या बाण्याचे मात्र मला विस्मरण झाले नाही. पोकळ मानसन्माच्या आणि तकलादु मॉडेस्टीच्या नाटकांमध्ये बालपणीचा सुखाचा काळ हरवून गेला.

लहानपण दे गा देवा..

म्हणत आर्त जागवणारे तुकोबा असं का म्हणतात ते खरोखर जाणवू लागलं.

हे लहानाहून लहान झाल्याशिवाय कसं कळेल?

माउलींची ओवी आठवली.

"तेथ व्युत्पत्ती अवघी विसरिजे । थोरपण जगा सांडिजे । जै जगा धाकुटे होईजे। तया जवळिक माझी ॥"

विद्वत्तेच्या आणि मोठेपणाच्या फाजील कल्पना फेकून देऊन जो जगासमोर धाकुटा झाला त्याला देवाचे सानिध्य लाभते.

वाळूत वेचून आणलेल्या शंख शिंपल्यांची, पोहे खाताना त्यातून वेचून खाल्लेल्या शेंगदाण्यांची, पहली तारीख पर मिळणा-या चॉकलेटपेक्षा चवदार असणा-या लेमन ऑरेंज गोळ्यांची, चिखल उडवत..घसरून धप्पकन्न पडत चिंब झेललेल्या पावसाच्या मौजेची आठवण पुन्हा पुन्हा येत रहाते.

चलो निघतो आता.

हॅप्पी बालपण आणि हॅप्पी बाल दिन"..

जाता जाता रहावत नाही म्हणून सांगतो..

आंदोलनं करताना आपण फेकलेला दगड सहन करणारी एस. टी. सर्व ठिकाणी असेल असं नाही.

मुठीत गोळ्याबिस्कीटांची दौलत घेऊन जाणारे बाळगोपाळ त्याच चिमुकल्या मुठीत त्यांचा इवलासा जीव घेऊन शाळेपर्यंतचा प्रवास करत असतात.

चलो सी. या.

इंटेलेक्चुअल लाईफची पॅराडॉक्सिकल डेस्टिनी

थो.प.त.(थोर्थोर पर्यावरण तज्ञ) अंतूकाकांच्या घरचा फराळ माझ्यासाठी अत्यंत महत्वाचा. :)

शुद्ध तुपाचं लेणं घेऊन येणारा एकेक लाडू असा चीनच्या विस्तारासारखा.

त्यावर तिबेट आणि तैवानसारखे सुक्यामेव्याचे तुकडे.

हा लाडू तोंडात "माओ अथवा न माओ", मी मात्र फराळासाठी पाच सहा किलोमीटर चा "लॉंग मार्च" करून जात असतो.

अंतूकाका घरीच भेटले.

येणारा काळ हा मानवजातीसाठी कसा असेल या विवंचनेने अंतूकाकांचा मुखचंद्रमा मलूल झाला होता.

काकूंना मात्र यातले काही कळत नाही.

आल्यागेल्यांचं आतिथ्य करावं, पोराबाळांच्या सुखी संसाराच्या बातमीनं भरून पावावं, दरवर्षी फक्त दीवाळीच्या सुट्‍ट्य़ांमधे भेटायला येणारी चिमणी पाखरं !

त्या नातवंडांच्या आठवणींचं गोकुळ आणि परत नव्या सुट्‍टीची वाट पहाणं यात या माउलीचं कालक्रमण होत असतं..

"दीवाळीच्या सुट्‍टीतच भेटायला येतात रे.

उन्हाळ्यात येवू शकत नाहीत कारण कुठंतरी ट्रीपला जातात.

पुन्हा वर्षभर त्यांची वाट पहायची ...

आणि यांचं काहीतरी जगावेगळंच असतं...

यंदा दीवाळीत नवीनच खुळ..

नातवांना म्हणाले की फटाके आणायला नकोत.

पर्यावरण बिघडतं म्हणे त्यामुळं.

मुलं हिरमुसली होवून गेली.

मीच सुबोधला म्हणाले, जा घेऊन ये त्यांच्यासाठी फटाके.

मी समजावेन ह्यांना.. "

काकू म्हणजे अंतूकाकांच्या इंटेलेक्चुअल लाईफची पॅराडॉक्सिकल डेस्टिनी आहेत.

त्यांना अंतूकाकांचा वैचारिक दॄष्टीकोन उमजत नाही. :O

एक मात्र खरं की या काकूंच्या हातचा फराळ अमॄतातेही पैजा जिंके असा..

अंतूकाकांच्या पर्यावरणाच्या लंब्याचौड्‍या बाता ऐकत ऐकत मी काकूंनी दिलेला फराळ संपवला आणि निरोप घेतला.

हॅप्पी पर्यावरण !

ओबामा लाईटेड ऑईल लॅम्प्स

माझ्या जीवनातील फर्स्ट आणि लास्ट लेडीसमोर मी अत्यंत पडिक चेहरा करून म्हणालो.
तुला अमेरिकेची फर्स्ट लेडी कोण हे ठाऊक आहे का? :)
कुटुंब कडाडले, "कधी लातूरच्या बाहेर नेऊन माहीत आहे का?" :X
मी मक्ख्ख चेहरा करून म्हणालो.. "तसं नाही गं!"
आपल्या मिशेल वहिनी आहेत नं, ओबामाच्या मंडळीऽऽऽ... त्यांनी किनई ओबामाभाऊला दिलेला फराळ दीडशे जणांना व्हाईट हाऊसात वाटला म्हणे !
"तुम्ही बातम्या सुद्धा फराळाच्याच वाचा फक्त"। :X
ओबामा लाईटेड ऑईल लॅम्प्स असे वाचले आणि धन्य झालो.
चला ओबामाभाऊ ने "तेलाचे दिवे लावले एकदाचे !"
आखाताच्या तेलाचा दिवा आजवर या व्हाईट हाऊसच्या काळोखाला उजळत आलाय.

ओबामाभाऊने आता दीवाळीनिमित्ताने एक करावे ...
दिवाळीत आता फटाके आफगाणिस्तान आणि इतर ठिकाणी वाजवायचे सोडून पाकिस्तानात वाजवावे.
आणि महत्वाचे म्हणजे ते "चीनी फटाके " नसावेत.
असो.. निघतो आताऽऽ
हॅप्पी ओबामा॥ हॅप्पी व्हाईट हाऊस आणि हॅप्पी दीवाळी !!! :)

मोहीम - फराळ २००९

आता गडावर आमचा हककानु चालणार नाही हे मनी समजोन आम्ही प्रपंचात गुमान रुजू आहोत. :(((
परि झगडियात उगाच गनिमासी भिडणे होवो नये ऐसा विचार मनासीच करोन गुमान राहणे. :|
आम्हासिवाय का कोणी विवाह नाही केला काय ??? :O
कैसे त्यांचे घरधनीणीचे सलगी देणे !!!! >>>>:)<<<<<
कैसे मीठे मीठे बोलणे !!!! >:)<
पण अफसोस...
आम्हास त्यांचा हेवा वाटतो।

आमचा गनिम म्हणिजे आमचे खटले...
कधी आमच्या चवदा वरुषांचे इमानदारीस, पाईकगिरीस अथवा चाकरीस स्मरण करून गनिम एक लफ्ज सीधा बोलत नाही. असोऽऽ


तैसीयात हा सणासुदीचा काळ..
आपले चाकरास गुबारून गोमटे गोमटे येक दोन फराळाचे पदार्थ द्यावे अन्‌ नाचीज जिंदगीभरचा गुलाम करोन ठेवावा ऐसे मनी बहोत वाटते. पण अफसोसऽऽऽऽ

एक बहुतही खास चीज माणसला नियतीने दिली आहे.
ती म्हणजे नींद..
गनिमास नींद येताच सैपाकगडावर मोहीम आहे.
मग सरनौबत, बारगीर, शिलेदार, जुमलेदार आणिक सुभेदार अवघियांना चकवा देऊन लूट करणार आहोत.
अलबत्‌ सी या.. हॅप्पी मोहीम..

फराळ् २००९

एकवार डब्ब्यामधुनि फिरो तुझा हात :)
शेवटचा तो लाडू मजला देई तू प्लेटात :) :) :)

असा भावपूर्ण स्वर लागला होता की काय सांगावं :)

परि व्यर्थ मास्तरऽऽऽ व्यर्थ ... (स्वगत)
खटले कडाडले - खबरदार जर टाच मारुनी याल पुढे...
हा फराळ बनवून संपेपर्यंत इथे पाऊल टाकायचे नाही :। बाहेर व्हा सैपाकघरातून आधीऽऽऽऽऽऽ... :।

असोऽऽऽ
संयम आणि समजूतदारी यामुळेच आजवर आमच्या गृहस्थजीवनाची युती टिकुन आहे .... :)
युती म्हणा अथवा आघाडी...
श्रेष्टींचा (पक्षी- अर्धांग) शब्द मी झेलत असतो...
त्यामुळे पक्षात थोडीतरी किंमत आहे....
काय करणार ??
मजबूरी का नाम ...... :)
असोऽऽऽ
बंडखोरीची भाषा करायचे मनात येते हो कधी कधीऽऽऽ पण
मग खायला मिळणार नाही... :)
म्हणून टोकाची भूमिका घेऊन कसे चालेल ?
चला निघतो आता ...
रात्री गुपचुप डब्यावर डल्ला मारायचा आहे।
चला निघतो आता .... :) :) :)
हॅप्पी डल्ला ऽऽऽ ! सी या।

लोकसेवेचं व्रत

दोन ठिकाणं अशी आहेत की जिथं माणसानं लाज गुंडाळून ठेवावी.
एक डॉक्टर कडे गेल्यावर आणि दुसरे देवाचे नाम गाताना.

तुका लाज सांडोनि नाचे किर्तनी.. हेच कळाले नाही तर मराठदेशाची ओळख कशी होणार भाऊ?

या लिस्ट मध्ये एक नांव अजून येणे आहे.
माणसाने रोगोपचार करून घेताना आणि किर्तनात लज्जा बाळगू नये हे तर खरेच
पण ऽऽऽ होय बरोब्ब्ब्बऽऽऽरऽऽऽ.. खाताना सुद्धा मुळीच लाजू नये.

पक्ष-पंधरवडा सरला की मी दसरा दीवाळीची वाट पहात असतो.

माझे पेपरवर्क सुद्धा तयार असते.
आज आपणास दुपारी कोणा(कोणा)कडे आणि संध्याकाळी कुठे(कुठे) सदिच्छा भेट द्यायची आहे याचे वेळापत्रक "प्लॅन--> एक्झीक्यूट ---> अचिव्ह " असे परफेक्ट तयार असत्ये !

ठरल्याप्रमाणे मी काल बंडूकाकांकडे गेलो.

आनंदवनात एक बाबा आमटे होवून गेल्ये होत्ये.
त्यानंतर आमच्या बंडूकाकांनी लोकसेवेचं व्रत घेतलं.

काकू कुणाशी तरी फोनवर बोलत होत्या
" होय .. सायंकाळी येतोय आम्ही..
.....
यावर्षी फोटोग्राफर विसरू नका....
आणि फराळाच्या पाकीटांसह मुलं सुद्धा दिसली पाहिजेत फोटोत.. आमच्या सोबत..
.....
काय म्हणालात?
मुळीच नाही... त्यांना कपडे नवीन घालू नका..
त्यांचे अंगावरचेच असू द्या...
ऍम्बियेन्स क्रिएट झाला पाहिजे नंऽऽ ऍम्बियेन्स!..

काकूंनी फोन ठेवला..

ओशाळं हसत बंडूकाका म्हणाले " आमच्या सेवाभावी संस्थेचं दशकपूर्ती वर्ष आहे यंदा ! "
या बरं फराळाला..

माझ्या समोर फराळाचं एक पाकीट बंडुकाकांनी पुढं केलं..

मी म्हणालो..
"असू द्या बंडूकाकाऽऽऽ , मला देण्या-ऐवजी एखाद्या गरजूला द्या ..
फोटोत एखादा मुलगा जास्तीचा असला, तर आणखी चांगला ऍंबियेन्स क्रिएट होईल " ..
निघतो आताऽऽ !
हॅप्पी ऍम्बियेन्स !!! सी या...

दंभेचि असतो मेलो

मॅन इज हिडन इन हार्ट ऍन्ड नॉट हेड असे कुणीतरी म्हटले होते.
पण जगातील काही विचारवंतांचे मत याबद्धल भिन्न आहे.
हे विचारवंत कोण असे कुतुहल आपणास असेल..
पण असो. मॉडेस्टीने आमचे तोंड बांधून ठेवले आहे. (पहा ते विचारवंत आम्हीच आहोत हेसुद्धा आम्ही कंसात लिहत आहोत.)
आमचे आपले क्षुल्लक मत असे की "मॅन इन नायदर हिडन इन हेड नॉर हार्ट बट हिडन इन टेस्ट बड्स"..
चव जशी किंवा अभिरुची जशी तसा माणूस.

मला एक सज्जन म्हणाला, मित्रा तू सारखे सारखे ओव्य़ा आणि अभंग लिहीत असतोस ब्लॉगात...
मित्रा, याचा तुला नसेल तरी इतरांना वात येत असेल. काय या ओव्यांमधे असं?

काय बोला आता?

असते एखाद्याची आपापली टेस्ट.
बाकी आमचे एक बरे आहे. आडाणी आहोत म्हणून वाचलो.
तुकोबा ज्ञानोबांचे उरलो तरी.
आमचे तुकोबा म्हणतात-
बरे झालो देवा कुणबी केलो! नाहीतरी दंभेचि असतो मेलो ||

आडाणी आहोत, हेपण आमचे बरे आहे अन्यथा मनाच्या गाभा-यात सावळा नाद गुंजला नसता.

मराठी भूमीची..संतभूमीची ती आर्त आहे.
टाळचिपळ्य़ांच्या संगतीत गगनाला भिडणारा हरिनामाचा घोष हे या मातीचे वैभव.
या मातीनं जीवनाला खरी चव आणली.

परत तुकोबा आठवले.
खादलेचि खावे वाटे । भेटले भेटे आवडी ॥
वीट नाही पांडुरंगी । वाटे अंगी आर्त ते ॥
तुका म्हणे पोट भरे । परि ते उरे भूक पुढे ॥

चला, निघतो आता. हॅप्पी भूक

हॅप्पी गणेशोत्सव

शेवटी झाले.
गणराय पावले आणि दुष्काळाचे सावट दूर झाले.
देशातील तमाम नेते जन आणि आम्ही स्वतः सचिंत होतो की कसे व्हावयाचे?
कसे व्हावयाचे?कसे व्हावयाचे?

नेते असो अथवा आम्ही.. आम्हा दोघांनाही खाण्यास मिळेल की नाही ही चिंता असते. असोऽऽ
पाऊस जर पडलाच नाही तर, पिकणार काय अन्‌ खाणार काय?
पहा फिरून फिरून विषय तेथेच येतो.ते म्हणजे खाणे!!

खाण्याचा गंभीर प्रश्न उद्भवणार असल्यामुळे आम्ही गणरायास साकडे घातले.

गणरायाचे उदर विशाल.
अनेक अपराध पोटात घालून पुन्हा वरदहस्त तयार.
अहो तो तर मुलाधारस्थित बाप्पाऽऽ !
तो जर हलला की सारेच कोसळेल की..

तसे गणपतीचे आम्ही सर्व भक्त जरी एकमेकांशी भांडत असलो तरीही गणराय दयाळू!
त्याला सर्व सारखेच.

दुष्ट आणि सुष्ट !सारखेच
चोर आणि साव किंवा सावपणाचा आव ! सारखेच

आस्तिक आणि नास्तिक ! "धार्मिक" आणि "सुधारक" ! सारखेच
गणरायाला सारे सारखेच.

त्यामुळे आमच्या तमाम गाढवपणाला गणरायाने माफ करून टाकले.

कुटुंबाची नजर चुकवून त्या मंगलमूर्तीला मी ऐकवून टाकले...
बा गणराया ऐकऽऽ...
एरव्ही तरी मी मुर्खू । जरी जाहला अविवेकु । तरी तवकॄपादीपकु । सोज्वळु असे ॥

बाप्पांचा राग निवळला अन्‌ शेवटी बरसला बाबाऽऽ !
बाप्पांच्या कॄपेचे मेघ बरसले !

त्या वर्षावात चिंब होत होत बाप्पांना घरी आणले.

आता मात्र धीर धरवेना .
गुरुजींनी यथासांग पूजा सांगितली.
"प्रियन्ताम्‌ न मम " म्हणून झाले..
श्रीकॄष्णार्पणमस्तु झाले.. पण मजसी धीर धरवेना ..

अथर्वशीर्शाचे एक आवर्तन झाले... तरीही धीर धरवेना ऽऽ !!!

माझी चुळ्बुळ पाहून कुटुम्बाने डोळे वटारले.
डोळे मोठ्ठे मोठ्ठे करून मज निष्पापाकडे पाहिलं.. पण तरीही धीर धरवेना!!

कसा-बसा धीर धरला आणि तो प्रसंग आला..
ज्याची इतक्या अधीरपणे मी वाट पहात होतो.
"मोदक"
मोद करोति इति मोदक.. आनंद देतो त्यास म्हणावे मोदक..
तुम्हाला सांगतो .. "जीभेवर मोदक ठेवताना कळते की यास मोदक का म्हणतात".
आमचे खाण्यावरील प्रेम असे बेभान होते की बालपणी आम्ही तीर्थरूपांचे मारास सुद्धा मुष्टीमोदक अथवा धम्मकलाडू असे म्हणत असू...
आम्ही मात्र श्रद्धा आणि सबूरी या दोन्हीचे पालन करत बाप्पांसमोरचा मोदक गुरुजींच्या हातून रीतसर स्वीकारला।

बाप्पांची प्रतिष्ठापना झाल्यानंतर सर्वजण तिथून हलेपर्यंत आम्ही बराच वेळ वर्तमानपत्र चाळण्यात घालविला.
आता मात्र धीर धरवेना.
तिथं कोणीच नव्हतं .
मी आणि फक्त बाप्पाऽऽ !
दोन मोदक गुपचुप उचलून आम्ही दीवाणखान्यातून पसार झालो.

ज्ञानेश्वरी ची ओवी ऑठॉवॉली.. ऑयकॉ .. थॉम्‌बॉ.. थोडं..
हॉ तॉन्डॉतॉलॉ sss मॉदॉख्ख खॉवूऽऽन घेतोऽऽ ऑssधी..

ह्म्म्मऽऽ संपला एकदाचा..

hmmओवी सांगतो. ऐका नीट...

जैसे भ्रमर परागु नेती । परी कमळदळे नेणती ।
तैसी परी आहे सेविती । ग्रंथी ईये ॥

-कठीण काष्ठालाही भेदणारा भ्रमर कमलदलातील पराग अलगद वेचून नेतो..
पत्ता लागू देत नाही कुणाला..

तसाच जो खरा जिज्ञासू आहे तो ग्रंथाचे गूढतम सार घेऊन जातो.
ज्यांना ते उमजत नाही ते मात्र भांडत बसतात..
असोऽऽ

आम्ही मात्र हा मोदक भ्रमराने पराग अलगद वेचावा तसाच अलगद उचलून नेतौत.
आमच्या कुटुम्बास कृपया सांगू नका.
अन्यथा गणरायासमोर नस्ता कार्यक्रम व्हायचा. असोऽऽ..

निघतॊ आता. जय गणराय.
सी या.. हॅप्पी गणेशोत्सव !
सी या. बाय ..

सुशीला

रविवारचा कार्यक्रम एकंदरीत ठरलेला असतो.
अगदी सकाळी लोकसेवा कटींग सलून मध्ये वर्तमानपत्राचे वाचन होते.
तिथेच जवळ पडलेला फिल्मफेअर व त्यावरील पदुकोणांच्या कन्येचे चित्र त्याकडे दुरूनच एक तुच्छ कटाक्ष टाकून मी पेप्रात डोके घालून सांप्रत परिस्थितीचे आकलन करून घेत असतो.

या कटींग सलूनचे प्रोप्रा.बाबूराव यांच्या खुर्चीत बसून दाढी होईपर्यंत कॉलिनीतील अनेक ब्रेकींग न्यूज कळून जातात.

त्यानंतर बाबूराव आमचे डोक्यावर झपताल धरतात.
लय द्रुत होत गेली की अस्सा काही तन्मय होतो की काय म्हणावं म्हाराजाऽऽ !
सिंगापूरच्या स्पा मध्ये अथवा मसाजाच्या पारलरांमध्ये उधळपट्‌टी करण्याऐवजी महिंद्राच्या हॉलिडे पॅकेजातून एखादा कॉर्पोरेट बंधू या सलूनात आला तर त्याचा हॉलिडे कृतकॄत्य होऊन जाईल याविषयी शंका नसावी.

आय. पी. आर. प्रांताच्या अनेक कल्पना क्रिएटिव्ह गुरुज ना इथे सुचतील.
सर जो चकराये अथवा दिल डुबा जाये.. या सर्व लाख दुखोंकी एकच दवा.. लोकसेवा कटींग सलून !

नंतर घरचे वेध लागतात.
कारण स्नानानंतर एक महत्वाचे कर्म असते ते म्हणजे रविवारचा नाश्ता !

या उपाहारात आमच्या वामांकाचे ( पक्षी- खटल्याचे, सहधर्मचारिणीचे..इ.) पाककौशल्य आणि त्याचे अस्मादिकांनी सहकुटुंब केलेले रसग्रहण.
या दिनी पुत्रद्वयांची प्रातःसमयी शाळेची घाई नसते आणि त्या कार्यास उरकणे नसल्याने कुटुंब चिडलेले नसते.
याचा अपरोक्ष परिणाम त्या दिवसाच्या स्वयंपाकावर होत असतो.

चुरमुरे भिजवून त्यांना पोह्यासारखी फोडणी देणे यास आमच्या मराठवाड्‌यात एक मस्त नाव आहे.
त्याला सुशीला म्हणतात.
कृती-
चुरमुरे पोह्यांसारखे भिजवा.
(विष्णू मनोहरांचे इकडे जर लक्ष गेले तर तेवढेच फुटेज मिळेल असे भाबड्‌या जीवास उगाच वाटते )
गॅसच्या मंद आचेवर कढई ठेवा.
त्यात तेल तापवून जिरे, मोहरींची फोडणी द्या.

कढीपत्ता हा पदार्थ भारतीय दुतावासाने चीनच्या अन्नविभागास कळवला पाहिजे.
असे जर नीट करता आले तर आपण चवीच्या प्रांतात सर्वश्रेष्ठ आहोत असा त्यांचा भ्रम नाहीसा हॊइल तो हॊइलच पण तिबेट मध्ये सुख नांदेल आणि कढीपत्त्याच्या एक्स्पोर्ट स्ट्रॅटेजीज ठरवता येतील.

कांदा आणि इतर मसाला या फोडणीत टाकून आता चुरमु-यांकडे वळा.
त्यात भाजलेल्या शेंगदाण्याचे कुट तीनास एक या प्रमाणात टाका.

फोडणीत हे सारे टाकून झाले की की उत्तम ढवळून घ्या.

मुख्य महत्वाचे हे..की ते प्लेटात येईपर्यंत संयम बाळगा.
मग हा पदार्थ रविवारच्या व्रताचा प्रसाद म्हणून आदरपूर्वक ग्रहण करावा.
यावर थॊडी बारीक शेव आणि कोथिंबीर टाकून सजवू शकता पण त्यास थोडा वेळ लागतो.
हा प्रकार मराठवाडा आणि सीमाभागात सुशीला नावाने ओळखला जातो. याला पुण्या मुंबईत मुरमुरे-उसळ, मुरमुरे खिचडी किंवा चुरमु-यांची उसळ असे संबोधले जाते.

असो..
चोचले पुरवणार त्याला देव देणार !
निघतो आता.
हॅप्पी संडे इन ऍडव्हान्स ! सी या..